Głóg

Głóg był uważany za szczególną roślinę już od czasów starożytnej Grecji. To właśnie tam stał się symbolem nadziei – dlatego gałązki głogu niesiono w trakcie procesji ślubnych, a także przyozdabiano nimi ołtarze greckiego boga małżeństwa Hymenaiosa.

Głóg miał także szczególne znaczenie dla Celtów. Uważali go bowiem za drzewo rosnące przy wejściach do świata mityczno-baśniowego. Ponadto wierzono, że głóg ma właściwości „leczenia” złamanych serc.

Ewenementem wśród głogu jest podgatunek z Glastonbury. W przeciwieństwie do pozostałych przedstawicieli „zwykłego” głogu, głóg z Glastonbury kwitnie 2 razy w ciągu roku – po raz drugi kwiaty pojawiają się w okolicach Bożego Narodzenia.

Celtowie mieli wyczucie co do właściwości głogu. Co prawda obecnie raczej nikt nie stosuje go przy „złamanym sercu”, ale głóg dobrze wspiera funkcjonowanie serca i układu krążenia. Jego regularne spożywanie pomaga utrzymać serce w zdrowiu oraz korzystnie wpływa na krążenie krwi i prawidłowe zaopatrzenie w tlen organizmu. Ponadto, głóg ułatwia wyciszenie w stanach napięcia nerwowego oraz przyczynia się do zmniejszenia napięcia, drażliwości i ułatwia zdrowy sen.

Surowcem farmaceutycznym jest kwiatostan z liśćmi, a także owoce. Bioaktywne składniki to flawonoidy (w ilości 1–2%), procyjanidyny (w ilości 1–3%), fenolokwasy i kwasy triterpenowe. Produkty z głogu są najczęściej badane na zawartość flawonoidów. Jeszcze do niedawna myślano, że najważniejsze są związki flawonoidowe. Później doceniono rolę procyjanidyn, także zawartych w głogu: uważa się, że ta grupa związków ma największy wpływ na wspomaganie pracy mięśnia sercowego.

W Polsce rośnie pięć gatunków głogu, w tym zarówno jednoszyjkowy (Cratagaegus monogyna), jak i dwuszyjkowy (Crataegus oxyacantha), ten najcenniejszy dla wspierania serca, zwłaszcza serca seniorów